ကမ္ဘာကြီးကို ဘယ်သူမှ တစ်ပုံစံထဲ မမြင်ကြပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ အားလုံးဟာ ကိုယ်စီကိုယ်ငှ တည်ဆောက်ထားတဲ့ မှန်ဘီလူးတွေနဲ့ပဲ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ကြတာပါ။
စိမ်းလန်းနေတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ကြီးထဲမှာ မြက်ပင်လေးတစ်ပင်ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်
သူ့ကို အမြစ်ကနေ ဝါးမြိုနေတဲ့ နွားတွေဟာ သူ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး သရဲတွေပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ နွားတွေကို အမဲလိုက်တဲ့ ခြင်္သေ့ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ မြက်ပင်လေးအတွက်
ခြင်္သေ့ဟာ သူ့ကို လာရောက်ကယ်တင်ပေးတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြန်ပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ ခြင်္သေ့က မြက်ပင်ကို သနားလို့ နွားကို သတ်တာမဟုတ်သလို၊ နွားကလည်း မြက်ပင်ကို မုန်းလို့ စားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အားလုံးဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ရှင်သန်ရေးအတွက်ပဲ လှုပ်ရှားနေကြတာပါ။
ဒါဟာ သဘာဝတရားရဲ့ စည်းမျဉ်း ဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော်တို့ လူတွေရဲ့ သဘာဝလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
လူအများစုဟာ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရာတွေကို ဘက်လိုက်မှုမရှိဘဲ တည့်တည့်မတ်မတ် ကြည့်နိုင်စွမ်း မရှိကြပါဘူး။
ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ ကိုယ်ရပ်တည်နေတဲ့ အခြေအနေကနေပဲ အရာရာကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြတာပါ။
ငါ့ကို ကူညီတဲ့သူဟာ "လူကောင်း"၊ ငါ့အကျိုးစီးပွားကို လာထိခိုက်တဲ့သူဟာ "လူဆိုး" ဆိုပြီး လွယ်လွယ်နဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ်လိုက်ကြတယ်။
ကိုယ်တိုင်ကတော့ မြက်ပင်ရဲ့ အဆင့်မှာ ရောက်နေပြီး ခြင်္သေ့ကို သူရဲကောင်းလို့ သတ်မှတ်နေချိန်မှာ၊
တခြားတစ်ယောက်အတွက်တော့ အဲဒီခြင်္သေ့ဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။
ဒဿနပညာရှင် ဖရီးဒရစ် နီးဆခ် (Friedrich Nietzsche) က
အမှန်တရားဆိုတာ မရှိဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွေပဲ ရှိတာ လို့ ပြောခဲ့တာဟာ ဒါကြောင့်ပါပဲ။
သဘာဝတရားကြီးဟာ ဘာအမှား၊ ဘာအမှန်ဆိုတဲ့ ပေတံနဲ့ လည်ပတ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
မျှခြေဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုထဲနဲ့ပဲ အေးစက်စက် လှုပ်ရှားနေတာပါ။
နွားတွေချည်းပဲ လွတ်လပ်စွာ စားသောက်ခွင့်ရရင် မြက်တွေ ကုန် ဂေဟစနစ် ပျက်စီးသွားမှာဖြစ်သလို၊
ခြင်္သေ့ရဲ့ အမဲလိုက်ခြင်းကပဲ ဒီစကြဝဠာရဲ့ စိမ်းလန်းမှုကို ထိန်းညှိပေးထားတာပါ။
ဒါပေမဲ့
လူတွေဟာ ဒီလို မျှခြေကို မမြင်ဘဲ ကိုယ့်အမြင်နဲ့ကိုယ် အကျိုး၊ အပြစ်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြတတ်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာလည်း အတူတူပါပဲ။
လူတွေဟာ ကိုယ်ချောက်ထဲ ရောက်နေရင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို မတရားဘူး လို့ စွပ်စွဲတတ်ကြပြီး၊
ကိုယ် အဆင်ပြေနေချိန်မှာတော့ ကမ္ဘာကြီးဟာ လှပလိုက်တာ လို့ အလွယ်တကူ ကောက်ချက်ချတတ်ကြပါတယ်။
ဒီအချက်ကနေ ကျွန်တော်တို့ ရရှိနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး အသိဉာဏ် ကတော့
ကိုယ့်အမြင်တစ်ခုတည်းနဲ့ အရာရာကို ဆုံးဖြတ်မိတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲမဝင်ဖို့ပါပဲ။
ကိုယ်သနားတဲ့သူဟာ အမြဲ အပြစ်ကင်းနေတာ မဟုတ်သလို၊ ကိုယ်မုန်းတဲ့သူဟာလည်း အမြဲတမ်း ယုတ်မာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ပြဿနာတစ်ခုခု သို့မဟုတ်
လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်းကို စဉ်းစားရတော့မယ်ဆိုရင်
*"ငါဟာ မြက်ပင်ရဲ့ အမြင်နဲ့ပဲ ဒေါသထွက်နေမိသလား၊
ဒါမှမဟုတ် သဘာဝတရားကြီးရဲ့ မြင့်မားတဲ့ အကွာအဝေးကနေ နားလည်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိရဲ့လား"*
ဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးဖို့ လိုပါတယ်။
အမှန်တရားဆိုတာ စကြဝဠာမှာ တစ်ခုတည်း တည်ရှိနေတာမဟုတ်ဘဲ
ကိုယ်ရပ်တည်တဲ့ နေရာပေါ်မူတည်ပြီး အရောင်ပြောင်းနေတတ်တဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။